Transport publiczny coraz częściej analizowany jest przez pryzmat emisyjności, kosztów eksploatacji i zgodności z celami transformacji energetycznej. To zrozumiałe, ponieważ polityka transportowa w całej Europie przesuwa się dziś w kierunku rozwiązań zeroemisyjnych. Warto jednak zauważyć, że w ostatnich latach istotnie zmienił się także kontekst bezpieczeństwa, w którym funkcjonuje infrastruktura transportowa. Wojna na Ukrainie, napięcia na Bliskim Wschodzie oraz rosnąca podatność systemów energetycznych na rozmaite zagrożenia sprawiają, że pytanie o przyszłość transportu publicznego nie dotyczy już wyłącznie tego, jak ma wyglądać w normalnych warunkach eksploatacji. Coraz częściej zasadne jest, by zastanowić się, jak ma działać w sytuacji rozmaitych zakłóceń.

Planowana na 2026 rok reforma ustawy o publicznym transporcie zbiorowym ma być odpowiedzią na wykluczenie komunikacyjne, chaotyczny rynek i brak stabilności w finansowaniu połączeń. Na papierze brzmi to rozsądnie. Ustawowa definicja wykluczenia, silniejsza rola marszałków jako integratorów, wprowadzenie minimalnego standardu dostępności połączeń, uzupełnianego w razie potrzeby transportem na żądanie, a do tego cyfryzacja danych. To najważniejsze poruszane tematy. Musimy jednak pamiętać, że między intencją ustawodawcy, a praktyką codziennego funkcjonowania branży jest spory dystans. I to właśnie na nim rozstrzygnie się, czy 2026 rok rzeczywiście przyniesie reformę, czy tylko zmianę architektury odpowiedzialności.

Droga ekspresowa S3 jest kluczowym korytarzem komunikacyjnym otwierającym polskie porty na Europę środkową i południową. Z kolei S6, to ekspresowe połączenie Szczecina z Trójmiastem i łatwiejszy dojazd do nadmorskich miejscowości. Przyjrzyjmy się realizowanym obecnie odcinkom tych tras.