We Wrocławiu trwa budowa jednej z czterech amerykańskich baz wojskowych, które Polska realizuje za łączną kwotę 500 mln dolarów (ok. 2 mld zł). Wiceminister obrony Cezary Tomczyk poinformował, że rząd USA zaakceptował projekt. W stolicy Dolnego Śląska powstaje infrastruktura warta ok. 750 mln zł – nowoczesna baza rozładunkowa APOD, zdolna do obsługi największych samolotów transportowych świata.

29 kwietnia 2026 r. w Bydgoszczy podpisana została umowa pomiędzy reprezentującą Skarb Państwa Agencją Uzbrojenia a Bydgoskimi Zakładami Elektromechanicznymi „Belma” S.A. na dostawę bojowych i ćwiczebnych min narzutowych krajowej produkcji. Jest to kolejny krok w rozwoju zdolności inżynieryjnych Wojska Polskiego. W uroczystości wziął udział wicepremier, minister obrony narodowej Władysław Kosiniak-Kamysz i sekretarz stanu w MON Paweł Bejda.

Zakończyły się negocjacje i wkrótce zostanie podpisana z Koreą Południową umowa wykonawcza na kolejne 180 czołgów K2, w tym ponad 60 w wersji spolonizowanej. Obejmuje ona też m.in. 80 pojazdów towarzyszących. Umowa opiewa na kwotę 6,7 mld dolarów. Pierwszych kilka czołgów w wersji K2PL ma być wyprodukowanych jeszcze w Korei, a pozostałe w Polsce a partnerem podstawowym partnerem w ramach Polskiej Grupy Zbrojeniowej, będzie tu spółka Bumar-Łabędy S.A. z Gliwic.

W stolicy Dolnego Śląska powstaje Airport of Debarkation (APOD) – amerykańska baza przeładunkowa, która w przyszłości będzie obsługiwać największe wojskowe samoloty transportowe świata, w tym Lockheed C‑5 Galaxy. To jedna z czterech baz, które Polska realizuje w ramach współpracy obronnej ze Stanami Zjednoczonymi. To ogromny skok infrastrukturalny, który podniesie znaczenie Wrocławia na mapie militarnej i logistycznej Europy.

Miasto tradycyjnie kojarzone z historią i kulturą konsekwentnie wzmacnia także swoją pozycję gospodarczą i jest dziś znaczącym ośrodkiem biznesowym. Kraków stawia na rozwój oparty na kreatywności i kapitale intelektualnym, co wynika ze strategicznych celów miasta, wśród których znajduje się „rozwój gospodarki opartej na wiedzy”.

Transport publiczny coraz częściej analizowany jest przez pryzmat emisyjności, kosztów eksploatacji i zgodności z celami transformacji energetycznej. To zrozumiałe, ponieważ polityka transportowa w całej Europie przesuwa się dziś w kierunku rozwiązań zeroemisyjnych. Warto jednak zauważyć, że w ostatnich latach istotnie zmienił się także kontekst bezpieczeństwa, w którym funkcjonuje infrastruktura transportowa. Wojna na Ukrainie, napięcia na Bliskim Wschodzie oraz rosnąca podatność systemów energetycznych na rozmaite zagrożenia sprawiają, że pytanie o przyszłość transportu publicznego nie dotyczy już wyłącznie tego, jak ma wyglądać w normalnych warunkach eksploatacji. Coraz częściej zasadne jest, by zastanowić się, jak ma działać w sytuacji rozmaitych zakłóceń.